Archief berichten: Training for Purpose

Heeft dit zin?

We komen af en toe op een moment in ons leven dat we voor een belangrijke uitdaging staan. Dat we gewild of ongewild voor een keuze gesteld worden. Dat kan een nieuwe kans zijn die op je pad komt of een concreet verzoek om een nieuwe taak, functie of project aan te gaan. Je bent jarenlang een betrokken en toegewijde medewerker in je team en op een dag vraagt je manager of je de leiding wilt gaan nemen over het team. Of je bent als ict-er gespecialiseerd in een specifieke programmeertaal en op een dag komt er een nieuwe klantvraag en de mogelijkheid om als projectleider op te treden. Maar het kan ook privé zijn. Na een LAT relatie van een half jaar vraagt hij opeens aan je of je wilt gaan samenwonen. Of je het wilt of niet, je wordt min of meer gedwongen nu een keuze te maken. Hoe doe je dat eigenlijk? En wat heeft dat met zingeving te maken?

Nou, eigenlijk alles. Waarom, dat wordt zometeen duidelijk.

Gevoel

Er zijn mensen die zeggen dat ze zich vooral laten leiden door hun onderbuikgevoel in dit soort situaties. Zo van: ‘Voelt het goed om nu de leiding te gaan nemen over dit team?’. Gevoel is een belangrijke raadgever bij dit soort beslissingen. Maar wees je er van bewust dat ons gevoel gevoed wordt door allerlei (impliciete, onbewuste) aannames, (voor)oordelen, denkpatronen, diepste wensen en angsten. En met name die angsten zorgen voor een hoop ellende. Zo’n angst kan bijvoorbeeld zijn: “Mijn collega’s zullen me wel niet meer aardig vinden als ik nu opeens hun baas ben”. Of “Ik val vreselijk door de mand als incompetent persoon als ik dit project ga doen”. We vullen als het ware al in voor de ander of voorspellen een mogelijk scenario. We maken ons een voorstelling van de werkelijkheid gebaseerd op ervaringen uit het verleden. De vraag is of die gedachten en de gevoelens die daar uit voorkomen wel rationeel zijn. Wat je dan ziet gebeuren dat je het maar liever bij het oude, vertrouwde houdt om alle onzekerheden die de uitdaging met zich mee brengt te vermijden, met als grootste risico dat je een mogelijk heel interessante ontwikkeling in je leven mis loopt. Of juist dat door alleen het meest rooskleurige scenario te verbeelden, je ondoordacht in allerlei valkuilen stapt. 

Toch hoef je je angsten, wensen en aannames niet te onderdrukken en is het goed deze mee te wegen voor wat ze waard zijn. Maar dat vraagt wel enig zelfonderzoek.

Ratio

Er zijn ook mensen die elke beslissing vooral rationeel willen benaderen. Die verzamelen eerst veel informatie over de nieuwe uitdaging, functie of het nieuwe project. Ze lezen dan eerst boeken en artikelen over de succeskansen van mensen die besluiten samen te wonen alvorens een afweging te maken. Daarna maken ze lijstjes met voors en tegens van de beslissing en proberen dan tot een gewogen en evenwicht afweging te komen. Ook deze benadering helpt en is veel beter dan alleen maar op je eerste impuls af te gaan. Maar houd je wel voldoende rekening met de zaken die minder zichtbaar en meetbaar zijn? Met je onderliggende gevoel en diepere verlangens?

Ken je dat onbestemde gevoel dat je toch liever anders beslist dan het rationele lijstje met argumenten uitwijst? Dat heeft hier waarschijnlijk me te maken.

We kunnen veel theorieën aanhalen over hoe mensen beslissingen nemen, hoe denkprocessen in hun werk gaan en hoe intuïtie ontstaat *. In plaats daarvan reik ik je graag drie praktische vragen aan waarmee je de belangrijkste beslissingen in het leven te lijf kunt. Waarmee je je gevoel, je gedachten en je gedrag in lijn kunt brengen en je tot actie komt op een manier waarmee je de kans vergroot dat je beslissing ook succesvol uitpakt. En nog belangrijker: dat het zin heeft wat je doet!

Deze vragen zijn:

  1. Wil ik dit?
  2. Kan ik dit?
  3. Onder welke voorwaarden?

Wil ik dit?

Dit is misschien wel de lastigste vraag, maar wel de vraag waar je mee moet beginnen. Het antwoord op deze vraagt bepaalt namelijk of je je angsten, onzekerheden en bezwaren wilt overwinnen om de nieuwe uitdaging aan te gaan. Of het überhaupt de moeite waard is.

Deze vraag kun je alleen beantwoorden als je weet waar je heen wilt. 

Zoals Alice vroeg aan de Cheshire Cat:

“Would you tell me, please, which way I ought to go from here?
“That depends a good deal on where you want to get to.”
“I don’t much care where.”
“Then it doesn’t much matter which way you go.”

― Lewis Carroll, Alice in Wonderland

De vraag gaat over waarom je doet, wat je doet en gaat over wat je wilt bereiken in je werk of in je privé-leven: Van welke dingen krijg ik energie, krijg ik voldoening? Wat past bij wie ik in wezen ben en wat ik wil zijn? Waaraan wil ik bijdragen? 

Maak dit tot doel in de keuzes die je maakt. Als je deze ‘waarom’-vraag voor jezelf helder hebt, dan weet je pas of je het wilt of niet. De vraag is dan: draagt dit bij aan mijn persoonlijke doel als professional, als vader of moeder, als vriend, als collega, als persoon.

Dan is het dus de moeite waard, dan heeft het zin. Dat is ‘willen’.

Kan ik dit?

Het is mooi als je weet of je iets daadwerkelijk wilt, maar dan ben je erg nog niet. Dat betekent nog niet dat je het ook moet doen. ‘Kan ik dit?’ heeft te maken met je mogelijkheden en je competenties. Beschik je over de mogelijkheden, kennis, kunde en middelen om dit te gaan doen? En vooral: heb je er tijd voor?  Er zijn namelijk ook veel andere andere zaken die tijd, aandacht en middelen van je vragen. Elke keuze is een afweging tussen de alternatieven.

Welke prioriteiten heb je op de korte termijn en op de lange termijn voor jezelf gesteld? Past dit daar in? Welke kennis, kunde of ervaring mis je nog om dit te kunnen doen.

Al gauw kom je tot de ontdekking dat het antwoord kan zijn: “Ja, mits”. “Als ik tijd zou kunnen vrijmaken kan ik deze klus oppakken”, “Als ik ondersteund zou worden, dan kan ik die nieuwe functie aan” of “Als ik me zekerder zou voelen over onze relatie, kan ik wel met hem samenwonen”

En daarmee kom je uit op de derde hoofdvraag:

Onder welke voorwaarden?

Kijk of je je bezwaren en bedenkingen kunt vertalen naar concrete randvoorwaarden die je nodig hebt. En als daaraan wordt voldaan voel je je sterk en zeker genoeg om het ook écht te kunnen. Deze voorwaarden kun je dan zelf invullen of vragen aan degene die iets van je wil. Zoals de toezegging dat je twee dagen per week ondersteuning krijgt van een medewerker. Of dat twee andere taken bij je weggehaald worden om tijd vrij te maken. Of dat je support krijgt van je leidinggevende in lastige situaties. Of dat je werkdagen verschuiven, zodat het te combineren is met zorg voor kinderen. In het geval van samenwonen kan het gaan om een goed gesprek over welke ruimte je elkaar wilt geven om je eigen dingen te kunnen blijven doen.

Hoe concreter, hoe beter. Door helder en concreet te benoemen wat je nodig hebt kun je nagaan of deze voorwaarden ingevuld zijn voordat je een beslissing neemt. En als er niet aan voldaan kan worden weet je dus ook dat je ‘Nee’ moet en kan zeggen en heb je duidelijke argumenten om je beslissing te verantwoorden.

Als ze wel ingevuld (gaan) worden, dan heb je daarmee gelijk de succeskansen van je nieuwe uitdaging vergroot. Het zet aan tot de juiste acties om het ook daadwerkelijk te gaan. Je weet waar je aan begint en waarom je het doet.

Zingeving

Als zingeving te maken heeft met die dingen te doen die zinvol voor je zijn, dan helpt deze werkwijze je daarbij. ‘Zinvol’ betekent dat het past bij je persoonlijke waarden en zaken die je echt belangrijk vindt. Dat je zowel je gevoel als je ratio hebt ingezet om tot de juiste actie te komen. En dat het bijdraagt aan de doelen die je jezelf hebt gesteld. Daaruit haal je de meeste voldoening voor jezelf en waardering van mensen uit je omgeving.

Heb jezelf een goede of slechte ervaring met het maken van een belangrijke keuze. Laat het hieronder weten.


*  aanrader is: Thinking, Fast and Slow van Daniel Kahneman (2012)

15 jaar Van Bommel professionalisering

Van Bommel professionalisering bestaat 15 jaar. Oprichter en eigenaar Arjan van Bommel blikt terug op de ontwikkeling van zijn bedrijf.

“Het Professionaliseren van mensen, teams en organisaties” was de titel van mijn business plan in 2003. Als organisatiepsycholoog en trainer/consultant wilde ik me niet beperken tot het aanbieden van trainingen en opleidingen – wat ik veelal had gedaan – maar juist richten op datgene waar deze voor bedoeld zijn: namelijk het ontwikkelen van de professional, het team waar hij/zij in werkt en/of de organisatie waar deze deel van uit maakt. En al dat ge-ontwikkel moet er wel op gericht zijn dat de organisatie en haar professionals beter gaan functioneren. En dat functioneren is weer doelgericht. Ik noem dat: Professionaliseren.

De kracht van interveniëren in organisaties moet erop gericht zijn deze niveau’s van professional, team, organisatie en doelen integraal te benaderen. Dat was toen al mijn opvatting en dat is het nu nog steeds. Het leek me handig om mijn ideeën hierover samen te vatten in een model. Dit professionaliseringsmodel is dan ook al in 2003 ontstaan en in de afgelopen jaren verbeterd.

Sinds zo’n 5 jaar richt ik me tevens op professionele integriteit in projecten en organisaties. Daardoor groeide het besef dat het werken vanuit een collectieve set van professionele waarden essentieel is voor professionalisering. Ontwikkelen zonder voor ogen te hebben voor wat je werkelijk belangrijk vindt is letterlijk ‘waardenloos’. Professionele waarden hebben daardoor een centrale plaats gekregen in het model. Deze verbinden immers de persoon met het team en de organisatie, maar ook met de inzet van tools en technieken.

Een voorbeeld van dat laatste is het gebruik van een Kanban board in Agile werkend, zelforganiserend team. Deze past namelijk bij de professionele waarden transparantie en respect: iedereen beschikt tegelijk over dezelfde informatie. Ieder teamlid heeft evenveel invloed om het bord bij te werken. In een poging het Kanban systeem te perfectioneren greep één van mijn opdrachtgevende organisaties naar een geautomatiseerde oplossing (Jira). Slechts enkele specialisten konden het systeem goed bedienen en hadden daardoor het hele overzicht. Activiteiten en voortgangsgegevens werden zo gedetailleerd bijgehouden dat niet snel inzichtelijk was hoe men er voor stond. In dit voorbeeld was de inzet van de tool dus strijdig met de professionele waarden en belemmerde het professionalisering.

In de afgelopen 15 jaar heb ik veel projecten, adviezen, trainingen en opleidingen mogen verzorgen voor veel verschillende opdrachtgevers  om deze op een hoger professioneel niveau te krijgen. De periode 2004-2007 stond in het teken van het oprichten en managen van Symbision Academy bv. Van Bommel werd een Besloten Vennootschap en beheersmaatschappij voor het aandeel in deze business unit. Na verkoop van het aandeel in 2007 stond Van Bommel professionalisering er sterk voor en is sindsdien een BV gebleven. De Academy is inmiddels geheel in handen van Lagant.

Mijn bedrijf heeft zich sindsdien steeds meer ontwikkeld als netwerkorganisatie door als partner op te treden in diverse samenwerkingsverbanden, waarmee wij onze klanten bedienen zoals Training for PurposeIdea I do, Project Competence Programme, Inholland Academy, Facilitation Academy, Stichting De Project Academie, IPMA-NL en Activity.

Dat is wat Van Bommel professionalisering anno 2018 is: een betrouwbare en professionele netwerkpartner in het realiseren van leeroplossingen voor organisaties en professionals.

Ik kijk met veel plezier terug op de afgelopen 15 jaar en ik weet zeker dat de komende 15 jaar er weer heel anders uit zullen zien. Ik kijk er naar uit nieuwe projecten en professionaliserings-uitdagingen aan te gaan. Misschien wel met jou?

Teams anno 2018

Er wordt de laatste jaren meer en meer gepraat over werken in zelfsturende teams. Door de aandacht voor Agile en Scrum en het schrappen van management-lagen is de aandacht voor zelfsturing toegenomen. Wat gaat er veranderen en waar moet je aan werken om teams te optimaliseren in 2018?

Het idee van zelfsturende teams is echt niet zo nieuw als vaak wordt gedacht. Er wordt al een halve eeuw bewust mee gewerkt en over geschreven.  Wat erg verandert is de samenstelling van teams. Vroeger werd vooral gewerkt aan teams van interne medewerkers. Externen waren adviseurs die af en toe moesten worden ingevlogen om specifieke expertise aan te dragen, maar maakten in principe geen onderdeel uit van het team. Of of het waren ‘aannemers’ die als eigen team een deel van het project voor hun rekening nemen. Uitbesteden heette dat dan. Dat strikte onderscheid verandert en de uitdaging is dat onderscheid te laten vervagen in het belang vaan de opgave waaraan jouw team moet werken.

Nog steeds zie ik dat op veel plekken een onderscheid tussen interne en externe medewerkers wordt gecultiveerd. Alleen al de termen ‘intern’ en ‘extern’ geven de manier van denken aan. “Internen” horen immers bij ‘ons’ en worden voor de interne overleggen uitgenodigd en “externen” zijn ‘zij’ die volgens een contract werken en middels non-disclosure’ overeenkomsten in het gareel moeten worden gehouden. Anders gaan ‘ze’ er  wellicht met de kennis van door. Ik zeg het wat zwart-wit, maar je herkent de redeneertrant wel.

Nu heb ik het geluk gehad enkele jaren als zelfstandige binnen een hoger onderwijsinstelling te mogen werken aan verschillende opleidingen, onderzoeken en projecten. Doordat deze organisatie in opbouw was en ik daar vanaf het begin bij betrokken was, zag ik veel mensen komen (en ook weer gaan). Op veel gebieden kon ik kennis over de organisatie delen met mensen die weliswaar in dienst waren van deze instelling, maar nieuw waren in de organisatie en het hoger onderwijs. Daar heb ik geleerd hoe belangrijk het is om als ‘externe’ projectleider en adviseur ook mee te draaien in de interne organisatie, mee te leven met wat er speelt en je evenveel te committeren aan het organisatiedoel. Je contractvorm voor de werkzaamheden is anders, maar hoeft geen verschil te maken in hoe je met elkaar samenwerkt.

"Creëer één team van interne en externe medewerkers: beschouw de zzp-ers als collega’s van de mensen op de pay-rol"

De mensen met wie je werkt kan het meestal niet veel schelen via welk type contract je een verbinding met aangegaan als ze maar op je kunnen bouwen en gebruik kunnen maken van je kennis. Waarom zou je als manager of projectleider wel dat onderscheid maken. Zorg dat iedereen zo kan samenwerken dat het verschil er niet toe doet. En ja: Dat betekent dat je vertrouwen moet hebben. En dat laatste vraagt soms het nemen van een mentale drempel.

Diner Pensant “Professional 2.0”

Heb jij je werk nog op het juiste spoor?

donderdag 19 oktober 2017  18.00-21.00

Locatie: Den Dolder

De professional van the next generation staat voor een uitdagende taak. Zelfsturend vermogen, flexibiliteit en ondernemersvaardigheden worden van je verwacht binnen het nieuwe werken. Je wordt beoordeeld naar prestatie en efficiëncy in plaats van het ‘vullen’ van de afgesproken werktijden.
Ben je nog wel zo efficiënt als je zou willen? Is jouw doel wat je wilt bereiken in jouw loopbaan nog helder heb je een juiste balans tussen werk en privé? Heb je wel eens het gevoel dat je in de waan van de dag leeft en je focus verliest?

Tijdens het Diner Pensant “Professional 2.0” ga je tijdens het eten in een ontspannen sfeer aan de slag met een ervaren trainer om je competenties en vaardigheden te toetsen en te trainen.

Lees meer over de nieuwe professional

Training for Purposein samenwerking met

   

(meer…)